کَماش، وَرنا، کوٹیءَ جاگہ کَم کَپَگا اَت۔ ہَرکس کہ آہان اَت، تَچک ءَ چیئرمین ءِ جُست ءَ اَت۔ چیئرمین ءِ پسنی ءِ دورہ ءِ گَپّان اَت کہ وہدے ادا بوتہ تہ چون دیوان ءُ مجلس بوتہ۔ ءُ من حیران اتاں کہ چیئرمینءَ اینچو مردم چوں دَرگیتکہ، چوں یکجاگہ کتہ۔ ءُ اے درہیں مردمانی چیئرمین ءَ سَرا اینکسیں اوست۔۔۔!!
بی این ایم ءِ میٹنگ اَت۔
ایجنڈہ دو اتنت، بلے حبر یکے اَت۔ ”بی ایل اے“ ءِ حکمتء عملی۔
سنگتاں وَش وَشیں حبر کت۔ کوہانی جنگانی سَرا، جنگی کارانی ترتیب ءِ سَرا۔ سرمچارانی اَنچیں اَکسے دیما آہان اَت کہ اساطیرانی کردارنی بیت۔ یکے کہ گپ ءَ اَت، اِندگہ سنگت آئی ءِ دپ ءُ چمانی تہا چارگ ءُ انچو بچکندگ ءَ اتنت کہ چاروک ءِ دپ پورا آپ دئیگا اَت۔ مردمءَ زانت چاروک وتی دل ءِ تہا چینکَس گَل اِنت۔ اے سنگتء َ کہ حبر ہلاس کُت، دومی سنگت ءَ چہ ہمے یلہ داتگیں جاگہ ءَ حبر بندات کت۔ آ سنگت کہ پیسرا گپءَ اَت، پہ دمانُکے دراَتک ءُ پدا واپس اَتک۔ دومی سنگت ءَ گپ بند کت ءُ دَراَتک۔ اولی ءَ پدا گپ شروع کت۔ دمانُکےءَ رَند دومی سنگت واپس اَتک۔ پدا گپ ءَ شروع بوت۔ وتی مَنّ ءَ ہمے تاثر دئیگ بئیگ ءَ اَت کہ سنگت بار بار ڈنّ ءَ روگ ءُ چارگ لوٹگا اَنت کہ دشمن ءِ چاریگے کَسے ہست یا نا؟ بلے نہ آہاں ظاہر کنگ لوٹ ات کہ آ چیا بار بار دومی کوٹیءَ روَنت ءُ نہ من ءُ منی ”کوریں“ سنگتءَ اے حبر ظاہر کت کہ اے رووک ءُ آوکیں سنگتانی زبان ءَ تَتّرگ مارا چے حال دئیگ ءَ اِنت۔ نہ من گپے جت، نہ منی پیریں سنگتءَ۔ بس نشتگ ءُ بی ایل اے ءِ حکمت ء عملی ءِ دراجکَشّیں ایجنڈہ ءِ سرا کیاس ءُ کِسّہ گوش دارگا اتیں۔
مرکز ءَ نمائندہ ءِ گپ ءِ باری کہ اَتک، تہ من پَشَل پَشَلءَ گوَشت کہ من بی ایل اے ءُ بی ایل ایف ءِ قیادت، جنگی حکمت ء عملی ءُ دگہ چیزانی باروا ہچ نزاناں۔ تہ درُست یَکبرے پہ حیرانی منی نیمگا چاران بوت اَنت۔ من وتی دَم داشت، دل دریک دریکّءَ اَت۔ ”ءُ ناں کہ منا چہ مرکزءَ چشیں گپے گوَشگ بوتہ کہ من اِدا بی ایل اے ءِ حکمت ء عملی یا آہانی کارانی سلسلہ ءَ بیاآں۔ البت من لوٹاں کہ تہنا بی این ایم ءَ کار ءُ ترتیبانی سَرا حبر بکناں۔ تہ ہمے دم پہ ساہت رووک ءُ آووکیں سنگتاں منی نیمگا ریشکَندی چارگے جَت ءُ گوَشت کہ ”گُڑا کوہ ءَ مردم کئے راہ دَنت؟“۔ ”نزاناں،“ من گوَشت ءُ کمے بحثءَ رَند اے گپ تچک بوت کہ من جنگی گَلانی نمائندہ نیاں۔ دیوان تَنِک بوان بوت۔
”چیئرمینءَ مَنا گوَشتہ کہ ترا شہری نیٹ وَرکانی حالاں بدیاں“، کوٹی ءِ آخری سنگت ءَ منا ہما وہدا گوَشت کہ ما دو پہ دو اتیں۔ ”بلے چہ تئی آہگ ءَ پیسر سنگتے اَتکہ ءُ مارا گوشتگ ئے کہ تاج نامیں مردمے آہگی اِنت، چہ ایشیءَ پہریز کن اِتّ۔ من ہما اِنت پریشان بیتگاں کہ چے بکناں۔ بلے تئی گپ کہ اشکت اَنت تہ زانت کہ آ سنگت، من گوَشت نہ کناں کے اِنت، الّم چہ تئی جند ءَ جیلَس بیتہ“۔
”نا، اگاں آ سنگت چہ پیسرا ہمے کارانی سلسلہ ءَ آوکیں سنگتے وَ شَرتِر ہمیش اِنت کہ کوہی حالاں گوں ہما سنگت ءَ بکن اِت ءُ بی این ایم ءِ حالے چیزے اگاں ہست تہ من اشانی سرا حبر ءُ حال کُت کناں“، من پہ گَلے دَرّائینت۔ دلءَ سک وش اتاں کہ اے ”شہری نیٹ وَرک“ والا حال ءُ کار چہ منی سَرا بہ چُٹّیت۔ بلے سنگت ءَ انگہ بازیں گپے جَت۔
من لہتے روچ پسنی ءَ انگہ داشت کہ قمبر آہگی اَت۔ اے نیام ءَ شپ ءَ بگر داں بانگواہ، بانگواہ ءَ بگر داں بیگاہ ءُ بیگاہ ءَ بگر داں شپ، بی این ایم ءُ بی ایس او، سیاست ءُ تہنا سیاست ءِ سَرا مجلس ءُ دیوان اَت۔ برے برے یکیں جیڑہ ءِ سرا روچے روچےءَ، بار بار گپ اَت، گیشتر اے واستا کہ دیم ءِ مردم بدل بوان اتنت۔ درُست چیئرمین ءِ شیدائی، ءُ من اے گپ ءَ دنیگہ حیراناں کہ مختفلیں حیال، مختلفیں رویہ ءِ اینچو مردم، کہ نہ عُمر یَک، نہ جیڑگ ءِ راہ ءُ رَہبند یَک، نہ کار ءِ رہبند یَک، بلے یَکیں چیئرمین گُلام محمد ءِ سَوَبءَ، گوں بلوچ آجوئی جُنزءَ اینکس چوں ہم خیال اَنت ءُ چہ پئیما یَک انچیں بلاہیں اوستےءَ بندوک اَنت کہ اشانی اے اوست ءِ دیما آوکیں روچانی گِندَگ بووکیں بے کساس نہ سَگّیں سَکّی ءُ سوریاں چہ وتی زندءَ سَرگوَزگ ءَ تیار اَنت۔
قمبر کہ اَتک تہ پسنی، دو پسنی بوت۔ بارَگیں تَمَردیں بالادءَ آزماں رَنگیں ساپ ءُ لیگاریں گُد، چادرے گُٹّءَ لوپ، گوَنڈُکیں زِریں چماں بگر دانکہ لُنٹ، لُنٹاں بگر داں سَرجمیں دیم ءُ درہیں بالاد بِچکَندان۔ گَردَگ ءِ وہدا بارَگیں بالاد انچو زمینءَ میہہ اِنت ءُ مَلّگا اِنت کہ زمین ءِ سَرا وتی مالکی ءِ حق ءَ ثابت کنگا اِنت، اَنچو تینز مَلّان اِنت کہ تو گوَشئے گوات ءِ مَرکَب ءَ سوار اِنت۔
قمبر ءَ آہگءَ اے حبر گیشتر تَچک کُت کہ منا گوں تُپنگی چست ءُ ایراں کارے نیست۔ بلکیں چیر ءُ کائی ءَ سنگت ئِے گوَشتگ اتنت کہ منا دیوان ءُ مجلساں تپنگ ءِ ترانانی تہا مہ پِرّیننت، یا وَ ہمیش اَت کہ دیما اَت۔ کہ قمبر ءَ آہگءَ دیوان گیشتر ریگولر اتنت، مجلسانی تہا گَرماگَرمی گیشتر اَت، وت چہ من دور، دیم پہ دیما نا، کَشےءَ، چہ مرمانی سرَپ ءَ کمے وتی بالادئِے پَد کنزینتہ ءُ نشتگ اَت، بلے چہ ہمائی ءِ کَش ءُ کِرّاں سیاست ءِ حکمت ء عملی ءُ نظریہ ءِ سَوال اَرزانین ءُ جُہلیں زُباناں پیداک اتنت، ءُ من کہ حبرءَ بوتاں تہ دیست کہ منی حبر کہ نیما سَر بوت، تہ قمبر ءِ کَسانُکیں دَست لُنٹانی سَرا بوت ءُ دیم کَمو پُشت ءَ کِنزِت، وتی کَش ءِ مردم ءِ پُشتءَ اَندیم بوت۔ من کہ حبر ہلاس کت تہ قمبر ءَ کَش ءِ مردم ءَ بحث ءَ را چِد ءُ دیمترا برگ ءِ واستا دگہ سوالے چِست کُت۔
من ءُ منی کوریں سنگت کہ وتی پئیما نِشتیں تہ گوں پَچیں دلےءَ بازیں گپے بوت۔ ما دوئیں اے گپ ءِ سرا تپاک اتیں کہ سیاست اے رنگ ءَ داں دیرءَ نہ داریت، مردم جَنَگ بنت، کوہ لیگاریں مردم ءَ پُرّ بنت۔
